Vreemd, ik weet niet of het er nu pas is, maar ik heb iets dat uitsteekt ter hoogte van mijn borst. Zo groot is het niet, maar toch, ik voel echt dat er iets zit. Ik ben vast niet de enige die dit heeft. Toch? Misschien dat ik er iets over vind op het internet. Zo, even zoeken op ‘bobbel’ en ‘borst’. De zoekresultaten hebben een duidelijke voorkeur voor borstkanker, gelukkig ben ik een man. Even ‘man’ toevoegen aan de zoektermen. Shit, mannen kunnen ook borstkanker krijgen.

Het is duidelijk, die omschrijving gaat over wat ik heb. Nu ik de bijhorende afbeeldingen bekijk ben ik het zeker: ik heb borstkanker…

SHIT, IK HEB BORSTKANKER!!!

Het is te laat om de huisdokter te bezoeken, morgenvroeg dan maar. De dokter kan toch niet veel meer doen dan me uitleggen waar en wanneer ik met de chemotherapie mag beginnen. Ik ben zo’n pechvogel, ik ben zeker dat ik het niet ga redden. Mijn leven loopt net zo lekker, eindelijk heb ik een goed lief en dan krijg ik dit. Hoe moet ik haar zoiets vertellen?

‘Dag schat, ik ga waarschijnlijk dood, wat doe jij vandaag nog?’

Het enige wat ik kan doen is nu proberen slapen en morgenvroeg luisteren naar wat de dokter te zeggen heeft. Toch even mijn vriendin bellen. Haar gsm gaat over. Oh neen, ik ga haar alleen maar bang maken. Snel toeleggen! Dju, nu belt ze terug. Niet opnemen, niet opnemen, niet opnemen… Aha, ze sprak iets in op mijn voicemail. Oh, het arme schaap. Ze vraagt zich af waarom ik haar belde. Ze is nu al in paniek, ze moest eens weten…

Oké, nu echt slapen. Wat ga ik deze wereld missen. Eigenlijk heb ik echt een mooie jeugd gehad, jammer dat ik mijn ouders nooit ga kunnen tonen hoe dankbaar ik ze daarvoor ben. Daar zal ik nu de tijd en energie niet meer voor hebben. Nu moet ik huilen, ik wou dat iemand hier was om me vast te houden en te zeggen dat alles in orde gaat komen. Maar helaas, ik heb borstkanker, dat komt niet zomaar in orde.

Zo kan ik niet slapen, misschien toch een koffietje drinken en wat verder speuren op het internet. Wat een hartverscheurende verhalen. Op een paar sites valt te lezen hoe mensen met kanker het einde van hun leven invullen, letterlijk bloggen tot ze er bij neervallen. Tot ze besluiten deze wereld te verlaten door middel van een simpel spuitje. Misschien moet ik ook zo’n site opzetten, dan kan ik de wereld laten weten hoe je leven ineens kan veranderen.

Bijna ochtend, toch nog even proberen slapen. Nu is de angst heviger dan voorheen. Badend in mijn eigen zweet en tranen probeer ik wanhopig in slaap te vallen. Helaas. Hoe moet ik die laatste dagen van mijn leven invullen? Met wie wil ik ze delen? Wil ik mijn vriendin dat wel aandoen, dat ze moet meewandelen op mijn lijdensweg? Misschien maak ik het beter uit, niet omdat mijn leven ineens kut is dat het hare dat ook moet zijn.

Ik zie elke minuut passeren op de wekker. Slapen zal niet meer lukken, toch nog even opstaan. Ik ga een mail schrijven naar mijn familie, vrienden en vriendin. Op mijn ouders en mijn lief na zou ik ze het liefst even niet meer zien. Ik heb wat tijd nodig om dit te verwerken. Zo, dit is nog een mooie mail geworden. Zonder enige overdrijving noem ik het beestje toch bij zijn naam. Hopelijk komt het niet te hard aan. Verzenden en dan naar de dokter.

In de wachtzaal zie ik mensen hoesten en daar zeer zuur bij kijken. Ze moesten eens weten. Met een ziekte als de mijne besef je ineens dat je een keelpijn zou mogen vieren. Een drankje en je bent er vanaf! Zo gaat dat niet met borstkanker, de aanstellers…

Eindelijk is het aan mij. Ik laat de dokter de knobbel zien en gebaar dat hij mag voelen.

‘Ah, dat is dus gewoon mijn tepel?’