Als je lacht
ben je
ook
niet mooi
Ruben Boidin ?
Muziek, schrijven, filmpjes, foto's, sites maken en de ambitie om zich te ontwikkelen tot een wereldberoemde ballerina.Muziekprojecten:
Op deze site:
Ontroerend sterke blog:
Geschreven voor:
De nachtelijke humor van een jonge grappenmaker
24/07/2011
Schrijfsels
Reageer
Ik ben een man van de hilariteit, altijd al geweest. Dat mijn gevoel voor humor al jaren op punt staat zou ik graag bewijzen door het volgende fragment uit mijn leven met u te delen. Toen ik 11 jaar was vertrok ik met de klas op paardenweek. Zoals de benaming subtiel doet vermoeden was dat een week waarin we leerden omgaan met paarden. In praktijk kwam het er op neer dat we stallen moesten kuisen en de paarden moesten borstelen. Als er nog een beetje tijd over was mochten we ook wel eens op zo’n paard gaan zitten.
Over die week weet ik eigenlijk zo goed als niets meer. Mijn enige herinneringen bestaan uit een blaadje waarop ik alle namen van de paarden had geschreven, een haar uit een paardenstaart en enkele details over een nachtelijke boswandeling. Zoals het wel vaker gebeurt bij een nachtelijke boswandeling waren we omgeven door bomen en was het er donker. In die periode was ik nog niet slechtziend en dacht ik zelfs dat ik een superieur zicht had. Bang in het donker? Nee hoor. Ondanks mijn liefde voor het repertoire van Samson & Gert werd er door mij bijzonder weinig gefloten wanneer de lichten uitgingen.
Tijdens de boswandeling had ik de behoefte om mijn leerkrachten en medeleerlingen in de maling te nemen. Ik vond een manier waarbij ik dat kon combineren met het demonstreren van mijn gebrek aan angst voor donker en bos. Ik deel de plannen alvast met u zodat u mee kan gniffelen:
1. Voorbij de groep lopen
2. Iedereen laten passeren
3. Blijven liggen
4. Wachten tot ze me zouden zoeken
5. Opstaan en zeggen dat het een grapje was
Geef toe, hilariteit op z’n best!
In de praktijk ging het niet helemaal zoals gepland. Ik liep voorbij de groep en ging plat op mijn buik liggen. Als ik er op terugkijk was dat een vrij idiote zet aangezien ik iedereen wou laten passeren, ik kon ook gewoon achter de groep op mijn buik gaan liggen. Maar goed, niemand merkte me op en de groep keerde terug naar de verblijfplaats. Daar lag ik, in m’n vuistje te lachen.
Een half uur later was het zelfs voor mij niet meer grappig. Ik was een 11-jarig jongetje, helemaal alleen in een bos. Het kon niemand wat schelen. Erger nog, ze hadden het helemaal niet door. Het treuren over het mislukken van de climax werd al snel ingeruild voor angst. Ineens hoorde ik al de vreemde geluiden die bij een bos horen en moest ik toegeven dat ik geen steek voor mijn ogen zag. Na een korte huilbui zocht ik de weg naar onze verblijfplaats. Toen ik die eindelijk vond sloop ik in alle stilte naar binnen en kroop ik zoals mijn medeleerlingen onder de lakens.
Ik was een comedian en een loser tegelijkertijd, maar niemand wist het.
Hoe bescheiden ben je
23/07/2011
Diepgaande poëzie
Reageer
Als je
de hele tijd
zegt dat je bescheiden
bent
De vrouw van mijn leven
16/07/2011
Schrijfsels
Reageer
Eindelijk, vandaag komt ze mij bezoeken! Ik ken haar al zeker 20 jaar. Als het niet langer is. 21 jaar of zo. Zij is anders dan al mijn voorgaande vriendinnen, die vroegen telkens op een onaangekondigd moment om ringen en zwangerschappen. Die heb ik uiteraard altijd afgewezen. In beide gevallen worden het dikke, versleten vrouwen en daar moet ik niet van weten. Maar zij ziet er nog steeds aantrekkelijk uit, na al die jaren weet ze me nog steeds kriebels in de buik en ovaties in de broek te bezorgen. Ja, ik weet de vrouwen van mijn leven wel te kiezen.
Vandaag komt ze dus. Nieuwe lakens, verse kleren en in het rond spuiten met geurtjes. Als we niet afspreken ligt het hier vaak rommelig en stinkt het door de uitpuilende vuilniszakken, maar als zij komt is het hier altijd in orde. Ik sloof me graag uit voor haar. Kuisen, koken, bloemen en noem maar op… Alles om haar duidelijk te maken hoe gek ik op haar ben. En omdat ze vast meer voelt voor een nette man wil ik best wel een nette man zijn wanneer ze in de buurt is.
Normaal staat ze binnen vijf minuten voor mijn deur. Spannend! Ze komt meestal perfect op tijd dus ik loop nog snel mijn huis door om zeker te zijn dat alles proper ligt. De laatste rommel schop ik onder de zetel, met de deodorant verwijder ik de lichte zweetgeur en ik poets nog snel mijn tanden. Gel in mijn haar of niet? Ach, te laat. De bel gaat… Met kriebels in de buik loop ik naar de voordeur, dit met een snelheid die niet zou misstaan bij een internationale marathon.
Wow, ze ziet er weer prachtig uit. Een aantrekkelijk jurkje leidt mijn ogen in de richting van haar uitnodigende borsten. In de hoop dat ik niet te opvallend stond te gapen vraag ik of ze binnen wil komen. Gelukkig wil ze dat.
Als ik haar een begroetende kus wil geven werpt ze zich tegen me. Ze kust me in de nek en laat weten dat ze zin heeft. Mijn nekharen komen overeind wanneer ze haar lippen tegen mij drukt. De kriebels in mijn buik stijgen recht naar mijn hersenen. Even is alles helder en beleef ik elke seconden intenser dan ooit. Ik brand elk beeld op mijn netvlies met de zekerheid dat die zelfs een dementie zouden overleven.
Kussend en steunend tegen de muur proberen we ons een weg te banen naar mijn kamer. Ik open de deur, leg haar op mijn matras, dim de lichten, steek de kaarsjes aan en laat Serge Gainsbourg en Jane Birkin dit moment met ons delen. Op het ritme van het hijgerige ‘Je t’aime… Moi non plus’ beginnen we ons uit te kleden. Een klein vreugdekreetje ontsnapt wanneer onze naakte lichamen elkaar raken. Ik bijt zachtjes in haar prachtige borsten en laat mijn hand tussen haar dijen verdwijnen. Terwijl ik ze vurig begin te kussen dring ik langzaam naar binnen. We kreunen…
Uitgeput liggen we beiden nagenietend op onze rug. Ik veeg de zweetdruppels van mijn voorhoofd en vertel haar hoe graag ik ze zie. Ze ziet me ook graag. Zegt ze. En ik geloof haar, waarom zou ze het anders zeggen? Ze moet weer weg. Ik ga haar missen, maar ze heeft het druk vandaag. Werken.
Ik geef ze 150 euro en bedank haar voor haar diensten. Het was weer leuk…
Bisnummers
03/07/2011
Schrijfsels
Reageer
Ik heb bisnummers altijd iets vreemds gevonden. Je kan het zien zoals het in de meeste gevallen bedoeld is: het publiek vindt je zo goed dat ze je nog eens willen horen. Maar ergens is het ook ondankbaar. Je slooft je uit om de show van je leven te geven, als die eindigt laat het publiek weten dat het nog niet genoeg was en je maar beter nog een liedje zou spelen. Die drie euro aan de inkom hebben ze tenslotte niet voor niets betaald!
Met mijn eigen muziekgroep beginnen we de bisnummers op voorhand vast te leggen. Speciaal voor dat ene mogelijke moment mogen we een goed nummer niet in de set steken, zodat we nog iets leuks achter de hand hebben wanneer u meer zou willen. Ik verlang naar het moment waarop het publiek totaal geen zin heeft in een bisnummer. Daar staan we dan. Voor lul. De internationale hit die we zo graag wouden spelen kunnen we niet laten horen, want u vraagt er niet naar.
Ik doe niets liever dan optreden, maar ik heb een hekel aan het kijken naar optredens. Meestal is het niet meer dan tegen zwetende enthousiastelingen geplakt worden en gapen naar een groep die helaas de kwaliteit van de cd niet kan nabootsen. Het lange rechtstaan vind ik het vervelendst. Ik ben altijd opgelucht als een optreden op z’n eind loopt, kan ik weer gaan zitten. Helaas, iedereen vraagt om een bisnummer en de groep is bereid om die te spelen. Dan nog maar een. En nog eentje. En ach, dan maar eentje herhalen!
Het vragen naar meer is – naar mijn weten – enkel gebruikelijk in de muziekwereld. Je moet maar eens na een toneelstuk vragen of ze een scène zouden willen herhalen, doen ze niet. Nog leuker is om na een goede vrijpartij keihard in je handen te klappen en bis te roepen! In de meeste gevallen begint je bedpartner dan aan een vrij indrukwekkende sprint richting de deur, maar dat moet je er voor over hebben.
Ik raad jullie alvast aan om het klappen en bis roepen overal toe te passen: na een gesprek, tijdens het plassen, op restaurant,… Verras je omgeving!
Wurgseks
02/07/2011
Diepgaande poëzie
Reageer
Hij heeft
helaas
zijn hoogtepunt
niet meer
kunnen meemaken
Rebelse meid
29/06/2011
Diepgaande poëzie
Reageer
Na drie uur
in de badkamer
had ze eindelijk
die nonchalante
‘pas wakker’-look
te pakken
Superhelden
22/06/2011
Schrijfsels
Reageer
Superhelden zijn zoals exen, veelbelovend tot je ze echt leert kennen. De man die je liet dromen over vliegen tussen de wolken bleek wat later in een rolstoel te zitten. Niet omdat hij lui was, maar de superheld was van zijn paard gevallen. Zei hij. Ik hoopte dat hij op een dag in de camera keek en vervolgens nonchalant ging rechtstaan. Iedereen voor de tv haalt dan opgelucht adem en begint lachend te applaudisseren. Daar had hij ons. Wij maar denken dat hij een handicap had terwijl hij het gewoon zat te faken. In dat opzicht kon hij de voorloper van de moderne straatartiest zijn.
Over mijn andere superhelden weet ik niet zo veel, behalve dat ik ze wou zijn. Ik had er zo goed als alles voor over: ik liet me bijten door diverse spinnen en bracht dagen door op kerncentrales, zonder succes. Best jammer, des te meer omdat mijn moeder een outfit had gemaakt voor als ik mijn superkrachten dan toch nog zou ontdekken. Als kind deden mijn vrienden gewoon met me mee, nu weten ze niet meer hoe te reageren als ik met mijn outfit door het huis begin te paraderen. Ik kan mezelf niet blijven wijsmaken dat ik ooit superkrachten ga krijgen en heb nog nooit iemand gezien die er had. Er is een vriend van me die verrassend ver kan plassen, maar om dat nu een superkracht te noemen…
Ik ga elke zondag naar de kerk om de lokale christenen te laten weten dat ik begrijp hoe ze zich voelen. Akkoord, mijn superhelden zijn – voor zover ik weet – geen pedofielen maar toch, ook ik heb redenen om ze in twijfel te trekken. Je zou kunnen zeggen dat ik het geluk heb dat mijn goden wel zichtbaar zijn, maar ze in de praktijk ook niet echt doen wat van ze verwacht wordt.
Er zijn nog steeds superhelden in mijn leven, al zijn de krachten steeds minder indrukwekkend. Nu hoef je enkel goed te kunnen acteren of lekkere muziek te kunnen maken om die status te bereiken. Helaas blijkt op de een of andere dag dat ze gewoon menselijk zijn. Die man waarvoor je samen met gillende groupies stond te juichen zie je een dag later tevergeefs dronken in de pot mikken terwijl hij op een of andere irritante toeter staat te blazen. Ik ga uiteraard geen namen noemen, dat zou Flip Kowlier niet leuk vinden.
Ik ga mij er niet bij neerleggen dat superhelden niet meer dan een illusie zijn, tegen beter weten in ga ik ze blijven verzamelen. Ik blijf koppig geloven in mensen die getalenteerd zijn. Dus Tanja Dexters, trek het je niet aan. Kruip dat podium op als een dom blondje, zing je idiote teksten en maak je maar eens lekker belachelijk voor het hele land. Wat je ook doet, ik geloof in je!
Ze roept mijn naam als ze klaarkomt
19/06/2011
Diepgaande poëzie
Reageer
Tot grote teleurstelling van haar lief
Twitter
Facebook
Email
LinkedIn